Και τώρα τι γίνεται;

Όταν ξεκίνησε η λαίλαπα του κορονοϊού στην μακρινή Κίνα σίγουρα όλοι εμείς το βλέπαμε σαν κάτι μακρινό, ναι μας άγγιζε αλλά σίγουρα επιδερμικά μιας που αυτός ο νέος ιός βρισκόταν χιλιάδες χιλιόμετρα από την εστία μας.

Ήρθαν οι πρώτοι θάνατοι, οι πρώτοι αποκλεισμοί ολόκληρων περιοχών, μα ακόμα και τότε η απόσταση κρατούσε ένα πέπλο ασφάλειας στην ζωή μας.

Μέχρι που μας χτύπησε την πόρτα, μέχρι που όλο αυτό ήρθε στην Ευρώπη και φυσιολογικό ήταν να βρεθεί και στην δική μας πόρτα. Ήταν τότε που απαγορεύτικαν τα καρναβάλια και εμείς σαν παιδιά κάναμε πως μας πήραν την μπουκιά από το στόμα. Ήταν τότε που έκλεισαν τα σχολεία και μιας που κλείσανε ευκαιρία βρήκαμε να βγούμε στις παιδικές χαρές και στις καφετέριες σαν να είχαμε διακοπές. Ήταν τότε που μας είπαν μείνετε σπίτι και μόνο στο σπίτι δεν μέναμε.

Ναι σαν λαός είμαστε αντιδραστικός σε οποιοδήποτε κανόνα και σε οποιαδήποτε απαγόρευση. Σαν λαός όμως ακόμα και τώρα κοιτάμε τον δικό μας μικρόκοσμο και δεν σκεφτόμαστε ακόμα και τώρα τον διπλανό μας.

Και τώρα τι γίνεται;

Είμαι απαισιόδοξος γιατί όταν βλέπω εκατοντάδες ανθρώπους να αδειάζουν, στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο, τα ράφια των super market, έχει χαθεί κάθε έννοια πολιτισμού και των κανόνων υγιεινής που μας έχουν δωθεί. Πάρε λοιπόν γείτονα – συνάδελφε – φίλε – άγνωστε 15 μπουκαλάκια οινόπνευμα, άδειασε το ράφι με τα αντιμικροβιακά για να έχεις “καβάτζα” για τους επόμενους μήνες, μην πω χρόνια και άφησε τον διπλανό σου, που μπορεί να μένει στο διπλανό διαμέρισμα χωρίς τίποτα.

Πάρε τις μάσκες σε πακέτα και κάλυψε τον εαυτό σου και την οικογένεια σου και άφησε τον φίλο σου χωρίς τίποτα. Μην παραξενευτείς αν αύριο κολλήσεις και εσύ όμως, μην πεις πως έγινε αυτό;

Απορώ που ακόμα δεν υπάρχει πλαφόν στις αγορές αυτών των προϊόντων, απορώ που όπου και να πας έχουν εξαφανιστεί αυτά τα είδη και που δεν επεμβαίνει το κράτος. Καλό το κλείσιμο των πάντων, καλό το μένουμε σπίτι, υπάρχει αλλά όμως, γιατί απλά όλα ξεκινάνε από τον εαυτό μας και την ενσυνείδηση μας.

Είμαι απαισιόδοξος γιατί τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ενώ ο πανικός καραδωκεί σε κάθε λεπτό και κάθε ώρα που περνάει. Και ο πανικός είναι ο χειρότερος σύντροφός μας, σε κάτι που θα κρατήσει καιρό όπως μας λένε όλοι οι ειδικοί. Και που αν θα κρατήσει καιρό θα αλλάξει τις ισσοροπίες του καθενός μας.

Είμαι και αισιόδοξος όμως. Ας σκεφτούμε όσο μένουμε σπίτι τα ουσιαστικά και ας αναλογιστούμε το πόσο εύκολο είναι πως ότι έχουμε σαν δεδομένο δεν είναι και τόσο δεδομένο.

Ας σκεφτούμε τους μεγαλύτερους σε ηλικία και ας τους βοηθήσουμε με την στάση της ζωής μας. Ας ωριμάσουμε.

Ηλίας Κοτσιρέας για το fresh post

Δημοσιεύθηκε από: freshmag

karolkarolkarol

Πρόσφατα Άρθρα

Έχεις airBNB; δες τι πρέπει να κάνεις για να αποφύγεις φορολόγηση μέχρι και το 100%

Πως μπορούν οι δανειολήπτες να σώσουν την Α κατοικία. Μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου οι αιτήσεις στο πρόγραμμα γέφυρα.

Γράφει η Μαρία Δαλκίτση Οικονομολόγος ΑΠΘ Λογίστρια Ά Τάξης Νόμο του Κράτους αποτελεί πλέον η δυνατότητα επιδότησης δόσης δανείων με...

Πηλοθεραπευτήριο Κρηνίδων. Το Παρόν και το μέλλον τους σε μία συζήτηση με τον πρόεδρο της ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ κ. Τάκη Αγγελίδη

Πηλοθεραπευτήριο Κρηνίδων. Το Παρόν και το μέλλον τους σε μία συζήτηση με τον πρόεδρο της ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ κ. Τάκη Αγγελίδη

Έχουμε την χαρά να συνομιλήσουμε με τον πρόεδρο της ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ κ. Τάκη Αγγελίδη για το Πηλοθεραπευτήριο Κρηνίδων, το παρελθόν του,...