Οι αλλαγές στην Παιδεία μέσα από τη ματιά μιας εκπαιδευτικού

Εν μέσω πανδημίας, με κλειστά τα σχολεία και ενώ εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς προσπαθούσαν να κρατήσουν την επαφή τους με την εκπαιδευτική διαδικασία, η κυβέρνηση έφερε το Νομοσχέδιο για την Παιδεία, που επιδιώκει σημαντικές αλλαγές σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης.

Η κυβέρνηση, που μοίρασε εκατομμύρια ευρώ σε επιχειρηματίες και επενδυτές, δεν εξασφάλισε τον τρόπο που το κάθε παιδί θα είχε πρόσβαση στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση (ίντερνετ, τάμπλετ).

Άφησε τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας στην ατομική ευθύνη του γονιού και του δασκάλου, ενώ το μόνο που το κράτος θέλει να εξασφαλίσει είναι τα κέρδη των λίγων.

Και ρωτάει ο κόσμος: «Γιατί είσαστε ενάντια στο νέο Νομοσχέδιο; Τι κακό έχει;» Το ερώτημα δεν είναι τι κακό ή τι καλό έχει ένας νόμος, ένα μέτρο κλπ. αλλά αν τελικά εξυπηρετεί τα κέρδη των λίγων ή τις ανάγκες των πολλών.

Άλλωστε και στις μέρες μας το κακό και το καλό ορίζονται από το κέρδος, αφού πότε οι μάσκες «δε χρειάζονται» και πότε γίνονται αναγκαίες. Τη μια «αποστάσεις στα ΜΜΜ», την άλλη, αν δε γεμίσει το αεροπλάνο δεν πετάει!

Οι αλλαγές στην Παιδεία μέσα από τη ματιά μιας εκπαιδευτικού
Φωτογραφία: Intime News

«Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε» …στην Παιδεία

Με τι κριτήρια, λοιπόν, ως δασκάλα θα κρίνω το Νομοσχέδιο για την Παιδεία;

Αρχίζω, λοιπόν, έχοντας ως κριτήριο αν το σχολείο αυτό είναι το σχολείο που θέλουμε:

Όσο ωραίους τίτλους και να χρησιμοποιούν οι κυβερνήσεις, όπως «Αναβάθμιση του Δημόσιου Σχολείου», το Νομοσχέδιο αυτό, όπως και τα προηγούμενα επιχειρεί να φτιάξει ένα σχολείο φθηνό για το κράτος, κερδοφόρο για τις επιχειρήσεις, ακριβό για τις τσέπες των γονιών, εξουθενωτικό για εκπαιδευτικούς και μαθητές. Αυτή είναι και η απαίτηση των βιομηχάνων στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές αντιμετωπίζονται με βάση τη λογική «κόστους – οφέλους».

Στρέφει τους μαθητές από πολύ νωρίς στην πρόωρη κατάρτιση (δεξιότητες), χωρίς ολόπλευρη μόρφωση, ώστε αύριο να γίνουν η κακοπληρωμένη και ευέλικτη βάρδια της εργατικής τάξης.

Επιπλέον, η λαϊκή οικογένεια, που ματώνει οικονομικά για να σπουδάσει τα παιδιά της, βρίσκει ακόμη μεγαλύτερα ταξικά εμπόδια.

Στην Ελλάδα κουτσά στραβά έχουμε κατακτήσει να υπάρχει στα σχολεία ενιαίο αναλυτικό πρόγραμμα, ίδια βιβλία για όλους, χρηματοδότηση στο ίδιο ύψος περίπου με αποτέλεσμα να έχουν την ίδια δυνατότητα για μόρφωση όλοι οι μαθητές στο δημόσιο σχολείο, ανεξάρτητα από το οικονομικό τους background.

Ήταν όλα καλά και ωραία μέχρι τώρα; Όχι βέβαια. Αλλά τώρα πάμε απ’ το κακό στο χειρότερο. Με το νέο νομοσχέδιο «σπάει» αυτό το ΕΝΙΑΙΟ και έρχεται η πολυκατηγοριοποίηση των σχολείων, ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα των γονιών και ανάλογα με την ικανότητα των εκπαιδευτικών να βρουν ιδιώτες – χρηματοδότες για το σχολείο.

Πώς προωθούνται όλ’ αυτά;

Α) Με την επέκταση εξετάσεων «πανελλαδικού» τύπου σε όλο το Λύκειο, φέρνοντας την «Τράπεζα Θεμάτων», αποθαρρύνει τελείως όσες οικογένειες δεν μπορούν να πληρώνουν αδρά για φροντιστήρια, μετατρέπει το Λύκειο σε ένα εξεταστικό κέντρο και εντείνει ακόμη περισσότερο το όργιο της παραπαιδείας.

Β) Με τα «Εργαστήρια Δεξιοτήτων» (ωραίος τίτλος!) που φέρνουν στο Δημοτικό κατακερματίζουν τη γνώση, με θεματικές ενότητες ασύνδετες με την υπόλοιπη μαθησιακή διαδικασία και με περιεχόμενο …σκέτη αντίδραση (π.χ. γνωριμία με την επιχειρηματικότητα!!). Ούτε λόγος, βέβαια, για χρηματοδότηση, ώστε κάθε σχολείο να έχει εξοπλισμένα και σύγχρονα εργαστήρια.

Οι δεξιότητες είναι χρήσιμες στον άνθρωπο, όταν όμως προϋποθέτουν τη γνώση και όχι όταν την αντικαθιστούν, όπως προσπαθεί να πετύχει με αυτόν το νόμο, πλέον, το Υπουργείο. Οι μαθητές θα εξασκούνται σε δεξιότητες, αντί Γενικής Παιδείας.

Γ) Σχολείο «ανοιχτό στην κοινωνία», «αυτονομία της σχολικής μονάδας»… Όλο και πιο ωραίοι τίτλοι ξεφυτρώνουν για να ωραιοποιήσουν τη ζοφερή πραγματικότητα που κρύβουν οι καινούριες αλλαγές για την Παιδεία. Με τα παραπάνω, λοιπόν, δίνεται όλο και περισσότερος «χώρος» στην Τοπική Διοίκηση, παίρνοντας από τις πλάτες της κυβέρνησης το βάρος των υποχρεώσεων για την παιδεία, φέρνει τους ιδιώτες μέσα στα σχολεία, να χρηματοδοτήσουν όσα σχολεία θα τους φανούν «χρήσιμα», και τέλος υποχρεώνει τους γονείς να βάλουν ακόμη πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, καθώς και να συνηθίσουν και οι ίδιοι και τα παιδιά στο εθελοντισμό, καλύπτοντας έτσι ό,τι ανάγκες του σχολείου δεν καλύπτει το κράτος.

Έτσι, το σχολείο θα λειτουργεί ανάλογα με το πορτοφόλι της τοπικής κοινωνίας και όχι με ευθύνη της Πολιτείας.

Δ) Σαν επιστέγασμα σε όλα αυτά έρχεται η αξιολόγηση, που όπως και να την ονομάσουν, οι δείκτες που θα κρίνεται ο εκπαιδευτικός είναι οι ίδιοι και ελέγχουν κατά πόσο υπηρετεί όλα τα παραπάνω. Αν δηλαδή καταφέρνει τους γονείς να πληρώνουν όλο και περισσότερα, αν καταφέρνει να βρει «χορηγούς» για το σχολείο του, αν «ξεσκαρτάρει» από νωρίς τους μαθητές, ποιοι θα πάνε στα ΕΠΑΛ και ποιοι στα Γενικά Λύκεια. Άλλωστε, ο στόχος τους είναι αυτό που συμβαίνει σε άλλες χώρες της Ε.Ε.: το 70% των μαθητών να ακολουθούν την τεχνική εκπαίδευση και το 30% να πηγαίνουν στα πανεπιστήμια για να γίνουν οι αυριανοί επιστήμονες, που θα ερευνούν ανάλογα με το αν είναι κερδοφόρα ή όχι η έρευνά τους.

Ε) Πολλά ακόμη δεινά φέρνει το Νομοσχέδιο, όπως τα Αγγλικά στο Νηπιαγωγείο (!), σε μια ηλικία που το παιδί δεν έχει ακόμα κατακτήσει τη μητρική του γλώσσα. Μόνο σε περιπτώσεις που υπάρχουν περισσότερες από μία μητρικές γλώσσες, όταν δηλαδή η εκμάθησή τους γίνεται ΒΙΟΜΑΤΙΚΑ, μπορεί να αποφευχθεί η σύγχυση στο μυαλό του παιδιού. Διαφορετικά, το εγχείρημα είναι τελείως αντιεκπαιδευτικό.

ΣΤ) Η αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα στο Νηπιαγωγείο και στο Δημοτικό και ο ορισμός κατώτερου αριθμού μαθητών (16 στο Νηπιαγωγείο, 20 στο Δημοτικό), τη στιγμή μάλιστα που η κατάσταση με την πανδημία επιβάλλει μείωση του ήδη αυξημένου αριθμού και αποσυμφόρηση των αιθουσών, θέτει σε κίνδυνο την υγεία εκπαιδευτικών, μαθητών και των οικογενειών τους, ενώ μένουν άνεργοι ένας μεγάλος αριθμός αναπληρωτών που για πάνω από 15 χρόνια καλύπτουν υπαρκτά κενά και πάγιες ανάγκες της εκπαίδευσης. Αυτό όμως που δε θα μπορούσε να αμφισβητήσει κανείς είναι ότι με την αύξηση των μαθητών ανά τμήμα υποβαθμίζεται η μόρφωση των παιδιών, καθώς είναι ακόμη πιο δύσκολο για το δάσκαλο να εξατομικεύσει τη διδασκαλία του για το κάθε παιδί ανάλογα με τις μαθησιακές ανάγκες του.

Αν προσθέσουμε σε όλ’ αυτά και την σκανδαλώδη και προκλητική τροπολογία για τη δυνατότητα να μπει κάμερα (!) μέσα στην τάξη κατά τη διάρκεια του μαθήματος… τι να σχολιάσουμε… τα προσωπικά δεδομένα του κάθε μαθητή και του κάθε εκπαιδευτικού… ότι συνηθίζουν τα παιδιά να παρακολουθούνται και να το θεωρούν αυτό κάτι φυσικό… ότι ο ψυχικός κόσμος του παιδιού διαταράσσεται και δεν φέρεται ως συνήθως όταν γνωρίζει ότι το παρακολουθούν… και τόσα άλλα…

Με όλ’ αυτά φτιάχνουμε ένα σχολείο της αγοράς, ένα σχολείο επιχείρηση, που θα λειτουργεί με βάση το κέρδος.

Τέτοιο σχολείο θέλουμε;

Όχι, βέβαια! Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα σχολείο όπου η γνώση δεν θα είναι εμπόρευμα, ένα σχολείο που θα νοιάζεται για τους μαθητές και τις οικογένειές τους, ένα σχολείο που θα προσφέρει ΔΩΡΕΑΝ πολύπλευρη μόρφωση και ψυχοκινητική ανάπτυξη σε όλες τις βαθμίδες, για ΟΛΑ τα παιδιά, όπου ο μαθητής θα μπορεί να ανακαλύπτει τις ιδιαίτερες κλίσεις και τα ταλέντα του χωρίς οικονομική επιβάρυνση των γονιών, ένα σχολείο που οι μαθητές θα διδάσκονται να σκέφτονται, που θα μαθαίνουν να αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους, που θα απαιτούν και αργότερα ως ενήλικες να καλύπτονται οι σύγχρονες ανάγκες τους, σύμφωνα πάντα με την ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας.-

Κουτρουμπάνη Αργυρώ, δασκάλα του 5ου Δημοτικού Σχολείου Καβάλας.

Φωτογραφία εισαγωγής: Pink Floyd “The Wall”

Δημοσιεύθηκε από: freshmag

karolkarolkarol

Πρόσφατα Άρθρα

Πρόγραμμα για νέους άνεργους με 100% επιδότηση μισθού και ασφαλιστικών εισφορών

Πρόγραμμα για νέους άνεργους με 100% επιδότηση μισθού και ασφαλιστικών εισφορών

Τα υπουργεία Εργασίας και Ανάπτυξης σε συνεργασία με την Google ετοιμάζουν ένα καινούριο πρόγραμμα που αφορά την ανάπτυξη των ψηφιακών δεξιοτήτων και την...