Τζουμέρκα | Οδοιπορικό στην καρδιά της Πίνδου


Τα Τζουμέρκα ή αλλιώς Αθαμανικά όρη είναι λέξεις που βρίσκονται στον πληθυντικό αριθμό. Και πραγματικά το μέρος αυτό είναι η μαγεία του εναλλακτικού τουρισμού, είναι ένας τόπος που τα βουνά διαδέχονται το ένα το άλλο και που ανάμεσα τους κυλλούν επιβλητικά ποτάμια όπως ο Άραχθος και ο Αχελώος, είναι ο τόπος όπου ο άνθρωπος έχτισε χωριά όπως το Συρράκο και τους Καλαρρύτες χωριά που γνέφουν τα σύννεφα και τον ουρανό, δημιούργησε μονοπάτια που διασχίζουν τα βουνά και έχτισε γεφύρια με μεράκι και γνώσεις αρχιτεκτονικής σε καιρούς αλλοτινούς.

Η τέχνη της κατασκευής φαίνεται και στα μοναστήρια που είναι άλλα χτισμένα σε κορυφογραμμές και άλλα μέσα σε γκρεμούς θεόρατους, στα καλντερίμια των χωριών και στα ίδια τα σπίτια που από πέτρα είναι φτιαγμένα. 

Για την φύση τι να πούμε; Τα αλπικά τοπία των βουνών εναλλάσσονται με τα δάση από έλατα και οξιές, με τα ρυάκια να γίνονται ποτάμια δημιουργώντας εντυπωσιακούς καταρράκτες, με σπήλαια μοναδικά όπως η Ανεμότρυπα και με φαράγγια άγριας ομορφιάς όπου το νερό σμιλεύει το τοπίο χιλιάδες χρόνια τώρα.

Αυτόν τον προορισμό επισκεφθήκαμε με το Fresh Mag με αυτοκίνητο που ευγενικά μας παραχώρησε η εταιρία ενοικιάσεων Kavala Auto και την ευχαριστούμε για αυτό, για να μπορέσουμε να μοιραστούμε μαζί σας εμπειρίες και εικόνες πραγματικά μοναδικές. Βάση μας είναι το ξενοδοχείο Princess Lanassa που βρίσκεται στο Κωστίτση (μόλις 35 λεπτά από την πόλη των Ιωαννίνων) όπου και φτάνουμε μετά από ταξίδι 4 ωρών από την όμορφη Καβάλα μας.

Εκεί μας περιμένει η Ελβίρα, ένας νέος άνθρωπος που αγαπάει τον τόπο του και κάνει ότι καλύτερο για την ανάδειξή του. Μας ξεναγεί στους υπέροχους και ζεστούς χώρους του ξενοδοχείου, όπου η πέτρα κυριαρχεί και εδώ και τα τζάκια δίνουν αυτό τον υπέροχο ήχο που κάνουν τα ξύλα καθώς σιγοκαίγονται και βγάζουν μία γλυκιά ζέστη, ενώ η διακόσμηση είναι εξαιρετική και σε βάζει κατευθείαν στην μαγεία του τόπου.

Η τέλεια αίσθηση πραγματικά για χαλάρωση ειδικά όταν από έξω ακούς τον ήχο της βροχής να σιγοπέφτει. Στην τραπεζαρία καταστρώνεται το σχέδιο την φωτογράφησης για τις επόμενες δύο ημέρες που έχουν πολλά χιλιόμετρα αποστάσεων αλλά και μέρη που πρέπει να δεις για να αισθανθείς την αύρα του τόπου!

Και μια που μιλάμε για αισθήσεις και τραπεζαρία δεν γίνεται να μην επαινέσουμε τις μαγείρισσες του Lanassa που κάθε μέρα δημιουργούν υπέροχες πίτες (τα τζουμέρκα φημίζονται για αυτές), γευστικότατες σαλάτες και σούπες αλλά και κυρίως πιάτα που έχουν σαν βάση το αγριογούρουνο, το κατσίκι, το αρνί και που μαγεύουν τον ουρανίσκο.

Αφού καταστρώθηκε το πλάνο μετά θεσπέσιου φαγητού, ήρθε η ώρα της ξεκούρασης σε ένα ειδυλλιακό δωμάτιο που έχει θέα στα βουνά της περιοχής. Με την βροχή να έχει δυναμώσει και να μετατρέπεται σε καταιγίδα και με τον αχό των αστραπών πέρασε η πρώτη νύχτα στα βουνά της Πίνδου…

Ημέρα πρώτη 

Μουσείο Παπαγιάννη – Μονή Τσούκας – Άραχθος (Κλίφκη) – Καταρράκτης – Ανεμότρυπα  

Αυτό το “μικρό” πρόγραμμα έχουμε για την πρώτη ημέρα στα Τζουμέρκα. Έτσι το πρωινό ξύπνημα είναι επιβεβλημένο, όπως και το καλό πρωινό στο Lanassa με παραδοσιακά προϊόντα της περιοχής όπως το γαλοτύρι, τις σπιτικές μαρμελάδες, και την χειροποίητη κρέμα σοκολάτας που συνδυάζονται με φουρνιστό ζεστό ψωμί! Ο χρόνος περνάει γρήγορα όμως έτσι και εμείς αποχαιρετούμε την ζεστασιά του ξενοδοχείου πηγαίνοντας στον πρώτο προορισμό μας που είναι το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Θεόδωρου Παπαγιάννη που βρίσκεται πολύ κοντά από την βάση μας, στο χωριό Ελληνικό. 

Το Μουσείο Θεόδωρου Παπαγιάννη

Μπαίνοντας στο χωριό καταλαβαίνεις ότι κάτι εικαστικό συμβαίνει εδώ. Μεγάλα έργα γλυπτικής τέχνης βρίσκονται στον κεντρικό δρόμο του οικισμού. Όπως μας αναφέρει και ο κατάλογος του μουσείου που βρίσκεται στο κτίριο του Δημοτικού Σχολείου “το μουσείο που δημιουργήθηκε φιλοδοξεί να είναι μοναδικό στο είδος του”.

Η μοναδικότητα του έγκειται στο ότι περιλαμβάνει έργα που μιλούν για την Ήπειρο και την ιστορία της, είναι μοναδικό γιατί μιλάει για το ψωμί, για τον ευεργέτη, τον ξενιτεμένο, τον πνευματικό άνθρωπο, τον Ηπειρώτη μάστορα, το βοσκό, τον γεωργό, την πολύπαθη Ηπειρώτισσα μάνα και τέλος για την μάθηση”.

Στο χώρο μας περιμένει η Νίκη για να μας ξεναγήσει και να μας οδηγήσει σε αυτό το ταξίδι όπως το ονομάσαμε εμείς του Θεόδωρου Παπαγιάννη. Η αίθουσα της μάθησης, είναι πραγματικά ένα σημείο αναφοράς όλων, εμάς που θυμόμαστε και των νέων παιδιών που θέλουν να γνωρίζουν, ένα σημείο που ο χρόνος έχει παγώσει γεμίζοντας όλους εμάς αναμνήσεις και θύμησες.

Η Νίκη μας εξηγεί επίσης για τον μετανάστη, για το ψωμί, για τις δυσκολίες του τόπου που όλες απεικονίζονται μοναδικά με έργα γλυπτικής. Μας πληροφορεί για τα αποκαΐδια έργα που δημιουργήθηκαν από ξύλα που κάηκαν στην φωτιά του πολυτεχνείου μερικά χρόνια πριν. Μας μαθαίνει για το σκιάχτρο και την γάστρα, αλλά ταυτόχρονα μας αφήνει τον χώρο και τον χρόνο να αφεθούμε και να συνομιλήσουμε συναισθηματικά με τα έργα.

Στο τέλος της επίσκεψης μας μαθαίνουμε για το Συμπόσιο Γλυπτικής που πραγματοποιείται κάθε χρόνο την περίοδο του Αυγούστου – Σεπτεμβρίου στον περιβάλλοντα χώρο του μουσείο, όπου ο κ. Παπαγιάννης προσκαλεί Έλληνες και ξένους γλύπτες να δημιουργήσουν γλυπτά. Πρέπει να είναι όντως μοναδικό να μπορείς να παρακολουθείς το πως δημιουργείται ένα έργο από άμορφη μάζα.Τα έργα αυτά κοσμούν τον εξωτερικό χώρο του μουσείο και σαν ζωντανός οργανισμός κάθε χρόνο αναπτύσσονται. 

Φεύγοντας γεμάτοι ενέργεια από το μουσείο δεν γίνεται να μην σας αναφέρουμε πως ο Θεόδωρος Παπαγιάννης είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες γλύπτες. Έχει πραγματοποιήσει δεκάδες εκθέσεις στην χώρα μας αλλά και στο εξωτερικό, έχει βραβευθεί σε παγκόσμιους διαγωνισμούς γλυπτικής, έχει δημιουργήσει μνημεία στην Ελλάδα και όχι μόνο. Είναι ένας Έλληνας με παγκόσμια καλλιτεχνική αναγνώριση!

Μονή Τσούκας

Περνώντας το Ελληνικό, και με τα έργα του Θεόδωρου Παπαγιάννη να μας συντροφεύουν, λίγα μόλις χιλιόμετρα πιο πέρα, βρίσκεται η Μονή Τσούκας (τσούκα σημαίνει κορυφή). Όντως το μοναστήρι που γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου στο Γενέθλιο της Θεοτόκου είναι χτισμένο στην κορυφή του λόφου με θέα απερίγραπτη στον Άραχθο ποταμό, αλλά και προς τον βορρά, εκεί που αχνοφαίνονται μόλις τα Γιάννενα λόγω του ψιλόβροχου.

Η ίδρυση του μοναστηριού έγινε στα τέλη του 12ου αιώνα από τον αυτοκράτορα Ισαάκιο Β΄ Άγγελο και η θέση της είναι το σημείο που βρέθηκε η θαυματουργή εικόνα της, που σήμερα κοσμεί το καθολικό της μονής. Το μοναστήρι είναι αντρικό και είναι ανοιχτό για επίσκεψη μέχρι και την δύση του ηλίου.

Ήλιο όμως σήμερα δεν έχει μέχρι τώρα και έτσι η βόλτα μας στο μοναστήρι και στους όμορφους χώρους του είναι γρήγορη αλλά ταυτόχρονα ευλαβική. Ένα μέρος που πρέπει να δεις και να αφεθείς. 

Άραχθος (πηγές Κλίφκης)

Με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου να διαπερνούν τα σύννεφα ξεκινάμε την κατάβαση μας στον Άραχθο και τις πηγές της Κλίφκης. Για να φτάσεις στις πηγές ή αφήνεις το αυτοκίνητο εκεί που ξεκινάει το μονοπάτι μετά το Καλέτζι, διασχίζοντας 4.2 χλμ έχοντας παράλληλα έντονη κατηφόρα αφού από τα 590μ που ξεκινάει το μονοπάτι θα κατέβεις στα 300 όπου και βρίσκονται οι πηγές και το ποτάμι, ή αν και μόνο αν έχεις αυτοκίνητο 4Χ4 θα κατέβεις τον δύσκολο δρόμο σιγά – σιγά και πολλές φορές σταματόντας για να χαζέψεις την υπέροχη θέα στο φαράγγι που διασχίζει ο Άραχθος. 

Μόλις φτάσεις κάτω το δέος σε πιάνει βλέποντας τον καταρράκτη ύψους 47μ να δεσπόζει ενώ μία μεγάλη φυσική δεξαμενή δημιουργεί μία μικρή ειδυλλιακή λίμνη. Δυστυχώς ο καταρράκτης δεν έχει νερό όλο το χρόνο αλλά όπως και εμείς αν δεν τον βρείτε με νερό μην απελπιστείτε έχει και άλλο παρακάτω! Έτσι και εμείς ακολουθήσαμε το μονοπάτι για λίγα λεπτά ακόμα και φτάσαμε στο ποτάμι.

Μία στάση για να θαυμάσουμε το θέαμα ήταν πραγματικά αναγκαία καθώς ο Άραχθος κυλλάει δίπλα μας και τα βουνά τον πλαισιώνουν αγκαλιάζοντας τον. Είμαστε τυχεροί καθώς εκείνη την ώρα μία από τις ομάδες που κάνουν ράφτινγκ έρχονται δίνοντάς μας υπέροχες φωτογραφίες. Αντί όμως να συνεχίσουν την πορεία τους προς το γεφύρι της Πλάκας το ξακουστό, σταματάνε και εκείνη στις πηγές για να θαυμάσουν το τοπίο αλλά και να επισκεφθούν το πιο μαγικό σημείο της Κλίφκης! Τον τελευταίο καταρράκτη που βρίσκεται δίπλα σχεδόν από το ποτάμι.

Έτσι λοιπόν μαζί με την μεγάλη παρέα που έφτασε ανηφορίζουμε μόλις 5 λεπτά και φτάνουμε και εμείς στον τελευταίο καταρράκτη της Κλίφκης! Ο χρόνος χάνεται καθώς η μαγεία μεγαλώνει…

Δεν έχουμε λόγια παρά μόνο να μοιραστούμε τις φωτογραφίες που βγάλαμε για να δείτε και εσείς πως πραγματικά η εικόνα είναι όσο χίλιες λέξεις, αλλά και μερικές εικόνες δεν μπορούν να φτάσουν το μεγαλείο της γαλήνης που νιώθεις σε αυτό το σημείο… Επιστρέφοντας στο αυτοκίνητο αφού έχουμε αποχαιρετήσει την παρέα που έκανε ράφτινγκ, θελήσαμε να επισκεφθούμε τους μεγαλύτερους καταρράκτες της περιοχής μιας που μάθαμε πως έχουν νερό και μάλιστα πολύ!

Καταρράκτης

Περνώντας τον Άραχθο και οδηγώντας προς το ομώνυμο χωριό το σημείο που θέλουμε να φτάσουμε φαίνεται από χιλιόμετρα! Εντυπωσιάζει την ματιά μας καθώς εκεί που σταματά το αλπικό τοπίο των Αθαμανικών Όρεων και σε ύψος 1360μ δύο μεγάλες λευκές γραμμές νερού ξεχωρίζουν στο επιβλητικό τοπίο. Οι δίδυμοι καταρράκτες είναι από τους πιο ορεινούς στην Ελλάδα ενώ πέφτουν από ύψος 87 και 100 μέτρων αντίστοιχα ο καθένας.

Η φύση γύρω από τους καταρράκτες είναι η τυπική των ασβεστολιθικών πλαγιών του βουνού και με λίγο ψάξιμο στην γύρω περιοχή μπορείς να ανακαλύψεις διάφορα σπάνια είδη χλωρίδας των βουνών της Κεντρικής Ελλάδας. Καλύτερη εποχή μας είπε η Ελβίρα για να τους επισκεφτείς είναι την Άνοιξη καθώς λιώνουν τα χιόνια αλλά μόλις φτάσαμε στα ριζά τους, ένα επιφώνημα θαυμασμού της και οι λέξεις “ποτέ δεν τους έχω δει με τόσο νερό το φθινόπωρο” έδωσαν το στίγμα.

Πραγματικά εντυπωσιακοί, με τον ένα να έχει τεράστιο όγκο νερού και τον άλλο να είναι λίγο πιο μικρός σε μέγεθος αλλά ψηλότερος. Πάρτε το αδιάβροχο σας και επισκεφθείτε τους! Νιώστε την δύναμη της φύσης και την αίσθηση του καθάριου νερού που με κρότο χτυπά τα βράχια και ένα μέρος του διασκορπίζεται ακόμα και δεκάδες μέτρα μακριά αγγίζοντας το πρόσωπό σαν πρωινή πάχνη…

Ανεμότρυπα

Τελευταίος σταθμός για σήμερα είναι η Ανεμότρυπα ένα μοναδικής ομορφιάς σπήλαιο το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά στα Πράμαντα που είναι και το κεφαλοχώρι της περιοχής.

Μοναδικά σμιλεμένοι χρωματιστοί σταλαγμίτες και τρεις λιμνούλες σε αποχρώσεις του γκρι, του ορείχαλκου και του άσπρου, που έχουν σχηματιστεί με την πάροδο των χρόνων, συνθέτουν ένα ονειρικό περιβάλλον φανταστικών προσώπων και αρχιτεκτονικών αριστουργημάτων όπως αναφέρει ο Δήμος Τζουμέρκων στην ιστοσελίδα του είναι αυτό το μοναδικό σπήλαιο. Το σπήλαιο έχει τρία επίπεδα. Το υψηλότερο και παλαιότερο έχει καταρρεύσει στο παρελθόν και σώζονται κάποια τμήματά του.

Το μεσαίο επίπεδο είναι αυτό που έχει αξιοποιηθεί τουριστικά. Το τρίτο επίπεδο είναι η κοίτη υπόγειου ποταμού, ο οποίος φαίνεται στο τέλος του τουριστικού μονοπατιού, λίγο πριν δημιουργήσει ένα καταρράκτη 2 μέτρων, 10 μέτρα χαμηλότερα από το μονοπάτι. Το νερό του ποταμού εμφανίζεται ξανά σε πηγή που βρίσκεται στην χαράδρα, 25 μέτρα κάτω από την είσοδο της σπηλιάς.

Το τουριστικά αξιοποιημένο τμήμα έχει μήκος 250 μ. ενώ είσοδος και έξοδος ταυτίζονται. Στο σπήλαιο κατοικούν διάφορα έντομα όπως τα Λεπιδόπτερα. Πραγματικά αξίζει την επίσκεψή μας ενώ ο Μανώλης Σεντελέ έχει αναλάβει την ξενάγηση σας σε αυτό το στολίδι. Οι επισκέψιμες ώρες είναι από τις 9 το πρωί έως και τις 20:00 το βράδυ.

Η πρώτη ημέρα τελείωσε! Με έντονες συγκινήσεις, πολλές φωτογραφίες και έντονη πείνα! Φτάνοντας στο ξενοδοχείο όμως μας περίμενε ζεστή σούπα και υπέροχο αγριογούρουνο! Καταλαβαίνετε πως του δώσαμε και κατάλαβε, όπως όμως μας κατέλαβε και η κούραση καθώς άλλη μία μέρα θα έρθει που θα κάνουμε άλλα τόσα για να μοιραστούμε μαζί σας…

Ημέρα Δεύτερη

Συρράκο – Μονή Κηπίνας – Μονοπάτι Κουιάσας – Καλαρρύτες – Πέρασμα Μπάρου

Ο αέρας του βουνού σε ανανεώνει και σε ξεκουράζει πολύ γρήγορα είναι η αλήθεια! Σήμερα ο καιρός είναι απίστευτος! Μετά από πολλές μέρες βροχής και παιχνιδιού του ήλιου με τα σύννεφα, ο ήλιος λάμπει. Έχουμε να δούμε πολλά μαζί με την Ελβίρα όπου και θα χωριστούμε στους Καλαρρύτες μιας που πήραμε την απόφαση να γυρίσουμε στην Καβάλα από τον ορεινότερο ασφαλτοστρωμένο δρόμο στην Ελλάδα! Από το πέρασμα του Μπάρου. Μέχρι εκείνη την ώρα όμως έχουμε να δούμε πολλά… 

Αφού αποχαιρετήσαμε το φιλόξενο Hotel Lanassa ή καλύτερα αφού είπαμε εις το επανιδείν ξεκινήσαμε για το περιβόητο Συρράκο! Απολαύσαμε μία συγκλονιστική διαδρομή μέσα από φαράγγια έχοντας τα επιβλητικά Τζουμέρκα στο πλευρό μας. Νερά τρεχούμενα, πέτρινα γεφύρια, σπίτια με σχιστόλιθο στις σκεπές τους γιατί ο χειμώνας είναι βαρύς εδώ, υπέροχα καλτερίμια και θέα που κόβει την ανάσα αντικρίζεις σε τούτο τον τόπο όπου η φύση έδωσε την μαγιά και ο άνθρωπος δεν την καταχράστηκε, απεναντίας της έδωσε αγάπη και την μετουσίωσε σε αριστούργημα.

Εδώ το αυτοκίνητο δεν είναι απαραίτητο, το αφήνεις στην άκρη του χωριού και προχωράς μέσα από το καλντερίμι και τις πέτρινες γέφυρες σε έναν άλλο κόσμο. Καθώς προχωράς σου φεύγουν τα άγχη, τα καθημερινά και πας αλλού, λίγο πιο ψηλά, λίγο ίσως πιο ανθρώπινα.

Έτσι και εμείς περπατήσαμε στα καλντερίμια του Συρράκου σταματήσαμε στην εκκλησία του χωριού που τιμά τον Άγιο Νικόλαο, ενώ φωτογραφίσαμε σχεδόν σε κάθε μέτρο της πορείας μας αυτό τον τόπο, περνώντας από το σπίτι του Κώστα Κρυστάλλη αυτού του μεγάλου ποιητή και πεζογράφου της χώρας μας που έφυγε νωρίς από αυτή την ζωή καθώς ήταν μόλις 26 ετών. Δώστε χρόνο στο Συρράκο, είναι ένας προορισμός που αξίζει κάθε λεπτό της επίσκεψής σας σε αυτόν…

Μονή Κηπίνας

Αφού αποχαιρετήσαμε το πανέμορφο Συρράκο και από τον δρόμο βλέπουμε τον επόμενο προορισμό μας τους Καλαρρύτες! Μέχρι όμως να φτάσουμε εκεί θα πρέπει να διανύσουμε αρκετά χιλιόμετρα φιδίσιου δρόμου μέσα από τοπία που μαγεύουν, ανάμεσα σε βουνά και μέσα σε φαράγγια όπου βρίσκεται και ο επόμενος προορισμός μας που δεν είναι άλλος από την εμβληματική μονή Κηπίνας που είναι χτισμένη πάνω σε έναν θεόρατο γκρεμό και στέκεται σαν αετός φύλακας της περιοχής. Σε κείμενα αναφέρεται ότι ιδρύθηκε το 1212 από τον Αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο.

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας σύμφωνα με την παράδοση στην μονή λειτουργούσε κρυφό σχολειό. Τον 19ο αιώνα η μονή εγκαταλείφθηκε και από το 1931 είναι μετόχι της μονής Τσούκας που αναφερθήκαμε πριν. Τα κλειδιά της μονής μπορεί να τα πάρει ο επισκέπτης λίγα χιλιόμετρα πριν από ένα μαγαζί πάνω στον δρόμο. Για να εισέλθουμε μέσα στην μονή περπατήσαμε λίγες δεκάδες μέτρα πάνω σε ένα μονοπάτι που καταλήγει σε κρεμαστή ξύλινη γέφυρα που οι μοναχοί σήκωναν και απέκοπταν την είσοδο σε οποιονδήποτε απρόσκλητο επισκέπτη.

Το καθολικό όπως και το μεγαλύτερο μέρος του μοναστηριού είναι χτισμένο μέσα στον βράχο που έχει λαξευτεί για να θυμίζει θόλο, ενώ και τα κελιά με τις ξύλινες προεκτάσεις τους δημιουργούν ένα εξαίρετο αρχιτεκτονικό συγκρότημα δύο επιπέδων το οποίο είναι απόλυτα εναρμονισμένο με την φυσική πετρώδη στέγη του βουνού. Εντυπωσιασμένοι από την απόλυτη λιτότητα και ταυτόχρονα μεγαλοπρέπεια του χώρου παρατηρήσαμε και το σπήλαιο που ξεκινάει από τον πρόναο και φτάνει σε βάθος άνω τον 240 μέτρων μέσα στα έγκατα της γης.

Δυστυχώς δεν είναι επισκέψιμο και για αυτό τον λόγο δεν προχωρήσαμε πιο μέσα, αντίθετα όμως θαυμάσαμε την υπέροχη θέα στον Καλαρρύτικο ποταμό και στα γύρω βουνά μέσα από τα κελιά των μοναχών που κάποτε ζούσαν σε αυτό τον μαγευτικό τόπο. Σε κλίμα κατάνυξης αποχαιρετήσαμε το μοναστήρι προχωρώντας προς το μονοπάτι της Κουιάσας στον δρόμο για τους Καλαρρύτες. 

Μονοπάτι Κουιάσα

Μετά το πέρασμα μας από την σιδερένια γέφυρα μόλις λίγα μέτρα μακριά συναντάμε την είσοδο του μονοπατιού. Αφήνουμε το αυτοκίνητο και προχωράμε προς τον παλιό νερόμυλο έχοντας αριστερά μας τον ποταμό Χρούσια.

Η διαδρομή εύκολη που στα πρώτα της μέτρα κιόλας έχει το πρώτο σημείο που έχει ενδιαφέρον και είναι η ομώνυμη γέφυρα, ενώ λίγα μέτρα πιο μέσα ξεκινάει για τους έχοντες καλή φυσική κατάσταση το μονοπάτι για τους Καλαρρύτες που είναι γεμάτο σκαλιά πρόσφατα ανακατασκευασμένα. Εμείς συνεχίσαμε ευθεία για να συναντήσουμε τον παλιό νερόμυλο όπου απέναντι του καθώς φτάσαμε δεν μπορούσαμε να μην θαυμάσουμε τον εντυπωσιακό καταρράκτη που χύνεται στο Χρούσιο από πηγές που βρίσκονται κάτω από το χωριό.

Στον νερόμυλο το καλοκαίρι υπάρχει καφενεδάκι που συντροφεύει τους επισκέπτες για την στάση τους, αλλά αυτή την εποχή είναι πια κλειστό. Απεναντίας ο Χρούσιος ποταμός είναι τόσο φουσκωμένος που τα νερά του φτάνουν στα μεταλλικά γεφύρια που έχουν φτιαχτεί για το μονοπάτι κάνοντας την περιπατητική μας πορεία πιο προσεκτική. Δεν πτοηθήκαμε όμως και στον νερόμυλο φτάσαμε και μετά από προτροπή της συνοδοιπόρου μας προχωρήσαμε σε μία λίμνη γύρω στα 200 μέτρα πιο πέρα από αυτόν.

Εδώ το καλοκαίρι θα κάνεις την δροσερή καλοκαιρινή βουτιά σου, αλλά τώρα μετά από τόσες βροχές το ποτάμι είναι τόσο ορμητικό που απλά χαζεύουμε την άγρια ομορφιά της φύσης! Γυρνώντας προς το αυτοκίνητο για να πάρουμε το δρόμο για τους Καλαρρύτες θαυμάζουμε για μερικές στιγμές ακόμα το τοπίο που είναι σπάνιας ομορφιάς. 

Καλαρρύτες

Ο τελευταίος προορισμός του ταξιδιού μας στα Τζουμέρκα είναι οι Καλαρρύτες, ένα από τα πιο όμορφα χωριά της πατρίδας μας, που μαζί με το Συρράκο αποτελούν παραδοσιακούς οικισμούς. Πιο απλωμένος από το γείτονα του, κτισμένος σε υψόμετρο 1200 μέτρων σε προσκαλεί να τον περιηγηθείς και να τον ανακαλύψεις!

Και εδώ ευτυχώς χωρίς αυτοκίνητο μιας που στην είσοδο του χωριού το αφήσαμε. Το χωριό βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού και αποτυπώνει στη σημερινή όψη του την ακμή που γνώρισε, ιδιαίτερα τον 18ο αιώνα, με το εμπόριο και την ανάπτυξη της αργυροχρυσοχοΐας, πέτρινα αρχοντικά και σπίτια που κοιτάνε τον ουρανό και την θέα προς το φαράγγι του Καλαρρύτικου ποταμού αλλά και προς τα ορεινά Τζουμέρκα, καλντερίμια που μας μαγνήτισαν με την ομορφιά τους και την καλαισθησία τους, πλατάνια και πηγές που αναβλύζουν πριν την κεντρική πλατεία είναι μέρος της μαγείας του τόπου.

Όπως από το γειτονικό Συρράκο έχει καταγωγή ο Κώστας Βάρναλης από τους Καλαρρύτες έχει ξεκινήσει ένα παγκόσμιο brand της μόδας μιας που η οικογένεια Βούλγαρη έχει τις ρίζες της εδώ. Δεν καταλάβατε ποιους εννοούμε; Ούτε και εμείς αλλά μόλις μας το αναγράψανε στα λατινικά αμέσως το κατανοήσαμε! Bulgari λοιπόν.

Εδώ όμως θα δεις και το την λαογραφική συλλογή της Α. Γκολφινοπούλου. Πρόκειται για αρχοντικό χτισμένο το 1872 στο οποίο κατοικεί έως σήμερα η οικογένεια και είναι ανοιχτό για τους επισκέπτες. Περιλαμβάνει αντικείμενα του 17ου και 18ου αι., όπως εργαλεία επεξεργασίας ξύλου, μαλλιού και μετάλλου, ασημένια κοσμήματα και διακοσμητικά οικιακά είδη, ξυλόγλυπτα, παραδοσιακές ηπειρώτικες στολές και κεντητά χειροποίητα ενδύματα, φωτογραφίες της κοινωνικής και αγροτικής ζωής και μεγάλο ιστορικό αρχειακό υλικό με έγγραφα και σφραγίδες των προηγούμενων αιώνων.

Εδώ υπάρχει και το μουσείο Καλαρρυτινής Αργυροτεχνίας όπου και στεγάζεται στο πρώην δημοτικό σχολείο από το 2015. Αναπτύσσεται σε δύο διαμορφωμένους χώρους με εκθέματα καλαρρύτικης αργυροτεχνίας του 18ου – 20ου αι. Στην πρώτη αίθουσα εκτίθενται μηχανήματα και εργαλεία επεξεργασίας μετάλλου, ενώ στη δεύτερη διακοσμητικά και οικιακά είδη, εκκλησιαστικά αντικείμενα, εξαρτήματα παραδοσιακών ενδυμασιών.

Περπατώντας στα πετρόχτιστα καλντερίμια καθώς περπατάμε προς το αυτοκίνητο ο δροσερός αέρας περιβάλλει τον τόπο και γεμίζει οξυγόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μας. Σαν να μας αποχαιρετά κιόλας μιας που η ώρα της επιστροφής μας στην Καβάλα έφτασε!

Πριν όμως να πάρουμε αυτό το δρόμο αποχαιρετάμε τον άνθρωπο που μας βοήθησε, που μας ξενάγησε, που μας φιλοξένησε και που μας βοήθησε να φέρουμε σε πέρας όλο αυτό το οδοιπορικό, το Hotel Prinsess Lanassa όπου αξίζει να επισκεφθείτε και δεν χρειάζεται να κάνετε σε δύο μέρες όσα κάναμε εμείς! Μείνετε λίγο παραπάνω και χαλαρώστε στην ζεστασιά του τζακιού…

Το πέρασμα του Μπάρου

Προσοχή! πριν κάνετε αυτή την διαδρομή σιγουρευτείτε από τους ντόπιους πως είναι ανοιχτή! Πολλές φορές ο παγετός, τα χιόνια, οι βροχές και οι κατολισθήσεις καθιστούν απαγορευτική την διέλευση του περάσματος του Μπάρου ακόμη και μέσα στις αρχές του καλοκαιριού, ενώ απροειδοποίητες χιονοθύελλες σαρώνουν την περιοχή και μέχρι τα τέλη της άνοιξης.

Ο δρόμος ακολουθεί την πορεία που διάβαιναν τα καραβάνια των κυρατζήδων (αγωγιατών) μεταφέροντας ανθρώπους και εμπορεύματα στα δυσπρόσιτα χωριά, αλλά και στους τσελιγκάδες της Πίνδου που κάθε άνοιξη ανέβαζαν τα κοπάδια τους από τα χειμαδιά της Θεσσαλίας, ψηλά στα αλπικά λιβάδια για να βοσκήσουν ελευθέρα όλο το καλοκαίρι. 

Αυτόν τον δρόμο διασχίσαμε που από την άλλη είναι πραγματικά μαγευτικός! Ξεκινώντας από τους Καλαρρύτες δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι έχουμε 48 χιλιόμετρα απίστευτης ομορφιάς να διασχίσουμε μέχρι να φτάσουμε στο Μέτσοβο! Η αρχή της διαδρομής είναι ανηφορική και σύντομα φτάνει σε μεγάλα υψόμετρα με το αλπικό τοπίο να μας περιβάλλει και την θέα να κόβει την ανάσα.

Τις ελάχιστες μέρες του χρόνου που ο καιρός είναι σχετικά καθαρός όπως σήμερα βλέπεις να αχνοφαίνεται ο αμβρακικός κόλπος, ενώ ο φιδίσιος δρόμος σταθερά ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά φτάνοντας στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής μόλις – 11 χιλιόμετρα από τους Καλαρρύτες – που αγγίζει τα 1900 μέτρα και που αφήνει την ματιά να δει όλη την βόρεια Πίνδο από την μια και από την άλλη σχεδόν όλη την Ήπειρο. Εδώ ο δρόμος διακλαδώνεται με την μία πλευρά να κατηφορίζει και την άλλη να συνεχίζει το ταξίδι της στο αλπικό τοπίο προς το χωριό Ματσούκι. 

Ήρθε η ώρα να κατηφορίσουμε και να συναντήσουμε μετά από λίγα χιλιόμετρα τα πρώτα έλατα ενώ λίγο πιο χαμηλά οι οξιές δίνουν τον τόνο του φθινοπώρου. Οι στροφές συνεχείς μας πηγαίνουν μέσα στο δάσος όπου ακόμα και αν έχει ήλιο σε πολλά σημεία δεν φτάνει στο έδαφος. Τόσο πυκνό δάσος από θεόρατα έλατα και οξιές διασχίζουμε, έχοντας πλέον δίπλα μας έναν ορμητικό χείμαρρο, τον Νέγκρη που μας συντροφεύει μέχρι το μοναστήρι της Παναγίας της Γαλατοτροφούσας σημείο συνάντησης των κτηνοτρόφων της περιοχής από όπου πήρε και το όνομά της.

Δίπλα της ένα καθάριο ποτάμι υπάρχει με νερά κρύσταλλο! Οδηγώντας λίγο πιο βόρεια το περνάμε και δεν μπορούμε να μην σταματήσουμε να το θαυμάσουμε… και όμως είμαστε στον Αχελώο, το ποτάμι που λίγα χιλιόμετρα πιο νότια γίνεται το μεγαλύτερο ποτάμι σε όγκο νερού στην χώρα μας, εδώ μέσα στα βουνά της Πίνδου είναι ένα ορμητικό καθάριο μικρό ποτάμι. Το ακολουθούμε αντίθετα με την πορεία των νερών του φτάνοντας σε λίγα χιλιόμετρα στο χωριό Χαλίκι το πιο βόρειο βλαχοχώρι των Τρικάλων εδώ που ο Ασπροπόταμος (Αχελώος) έχει σιμά τις κύριες πηγές του. 

Στα βουνά δίπλα από το χωριό η βλάστηση δεν είναι τόσο πυκνή όσο πριν, τα βοσκοτόπια δεσπόζουν αφήνοντας το πίσω μας, ενώ μεγάλα κοπάδια βοοειδών βόσκουν ελεύθερα, ενώ ο δρόμος πάλι ανηφορίζει φτάνοντας στα 1650 μέτρα αυτή την φορά και που πάλι θα πρέπει να συμβουλευτείτε τους ντόπιους ότι είναι ανοιχτός μιας που υποφέρει από συχνές κατολισθήσεις.

Είμαστε τυχεροί που μετά από τόσες βροχές οι κατολισθήσεις είναι ελάχιστες σε όλη την διαδρομή και ακόμα πιο τυχεροί που μετά το ανέβασμα στα 1650 η βορεινή πλευρά του βουνού είναι πραγματικά ότι πιο ονειρεμένο θα μπορούσε να συμβεί στο τέλος της διαδρομής μας. Τα τελευταία λοιπόν 10 χιλιόμετρα τα διανύσαμε μέσα από ένα χαλί φύλλων που έχουν πέσει από τις οξιές οι οποίες ακόμα αντέχουν να μας χαρίζουν φθινοπωρινά χρώματα σε τόνους κόκκινου, κίτρινου, και καφέ. 

Η μεγάλη γέφυρα της Εγνατίας  φαίνεται στο βάθος και το πέρασμα του Μπάρου, το Χαλίκι, τα βουνά, ο Αχελώος έχουν πια γίνει μία έντονα όμορφη ανάμνηση!

Σε λίγες ώρες θα είμαστε πάλι στην βάση μας, αλλά τα Τζουμέρκα θα συνεχίσουν να μας προσκαλούν να ξαναζήσουμε στιγμές ομορφιάς μαζί τους… Εις το επανιδείν! 

Ευχαριστούμε πολύ:

την εταιρία ενοικιάσεων Kavala Auto για την παραχώρηση του αυτοκινήτου ώστε να γίνει αυτό το ταξίδι, επίσης το ξενοδοχείο Princess Lanassa για την φιλοξενία και για την αμέριστη βοήθεια που μας παρείχε αλλά και όλο το προσωπικό, τέλος θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Νίκη στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεόδωρου Παπαγιάννη για την όμορφη ξενάγηση στον χώρο, τον Μανώλη που μας ξενάγησε στο σπήλαιο της Ανεμότρυπας, όπως και όλους όσους γνωρίσαμε και μιλήσαμε και που μας άνοιξαν την αγκαλιά τους!

Για το τέλος δείτε το υπέροχο Hotel Prinsess Lanassa

Hotel Prinsess Lanassa +30 26590 22600 Web: click here

Kavala Auto Rent a Car +30 699 3819613

Φωτογραφίες – Κείμενο: Ηλίας Κοτσιρέας

Δημοσιεύθηκε από: freshmag

karolkarolkarol

Πρόσφατα Άρθρα

Έχεις airBNB; δες τι πρέπει να κάνεις για να αποφύγεις φορολόγηση μέχρι και το 100%

Πως μπορούν οι δανειολήπτες να σώσουν την Α κατοικία. Μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου οι αιτήσεις στο πρόγραμμα γέφυρα.

Γράφει η Μαρία Δαλκίτση Οικονομολόγος ΑΠΘ Λογίστρια Ά Τάξης Νόμο του Κράτους αποτελεί πλέον η δυνατότητα επιδότησης δόσης δανείων με...

Πηλοθεραπευτήριο Κρηνίδων. Το Παρόν και το μέλλον τους σε μία συζήτηση με τον πρόεδρο της ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ κ. Τάκη Αγγελίδη

Πηλοθεραπευτήριο Κρηνίδων. Το Παρόν και το μέλλον τους σε μία συζήτηση με τον πρόεδρο της ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ κ. Τάκη Αγγελίδη

Έχουμε την χαρά να συνομιλήσουμε με τον πρόεδρο της ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ κ. Τάκη Αγγελίδη για το Πηλοθεραπευτήριο Κρηνίδων, το παρελθόν του,...